SOMBERE
GEDACHTEN

 Soms zit men stil alleen,
diep verzonken in gedachten.
Laat ze ongebreideld gaan in vrije loop,
onbewust misschien, om fustraties te verzachten.  

Het is heelaas op onze aarde,
niet altijd rozengeur en maneschijn.
Gedachten gaan naar onderdrukte volkeren
die vurig hopen, dat vrijheid ooit hun deel zal zijn.

Ook naar de vele oorlogslanden,
met hun miljoenen mensen op de vlucht    
en naar vele rampen met hun verschrikkingen
waar men, ook door wanbeleid, nog jaren onder zucht.

Men denkt aan de ontaarde leiders,
die zich niet om eigen volk bekommeren.
Zich corrupt verrijken en levend in grote weelde,
hun miljoenen burgers, jaar in jaar uit laten verkommeren.

Veel van dit leed is op te lossen,    
als we ons oprecht en tolerant gedragen.
 In vrede, de aardse rijkdom onderling verdelen  
 en ons niet tot hebzucht en machtswellust laten verlagen.  

  Het schijnbaar onhaalbare hiervan
  voedt een gevoel van onmacht en fustratie,
met grote vrees dat dit nooit opgelost zal worden
 en steeds weer door zal schuiven naar een nieuwe generatie.        
 
P.B.K.  2014